De moeder van Mieka Vroom had dementie. In 2012 overleed zij in een verpleeghuis. Gedurende de tien jaar dat haar moeder er woonde, hield Mieka een blog bij. Na haar moeders overlijden begon zij aan een persoonlijk verslag van deze periode. Dit resulteerde in december 2015 in het boek 'Uw patiënt, onze moeder'. Hier leest u twee alinea's uit de inleiding van dit boek en daarna een zomers blog van Mieka. 

'Ik hoop families te stimuleren zelf het heft in handen te nemen, door na te denken en vooral zelf te formuleren wat zij willen bijdragen aan de zorg en op welke manier. Dat is belangrijk omdat de ontwikkelingen in de zorg doen vermoeden dat er steeds vaker een beroep zal worden gedaan op familie en naasten. Maar vooral hoop ik dat familie en verzorgenden en andere professionals op een andere manier naar elkaar gaan kijken en dan zien dat ze elkaar nodig hebben om de laatste jaren van een persoon, een individu, een mens in het verpleeghuis zo aangenaam mogelijk te maken. Zodat iedereen gedurende het hele proces en daarna oprecht kan zeggen: we hebben - met elkaar - gedaan wat we konden. (...)

Terugkijkend op onze ervaringen met de zorg voor onze eigen moeder en de goede voorbeelden uit andere zorginstellingen stel ik in hoofdstuk zes een aantal schijnbaar simpele vragen die in onze ogen belangrijk waren om de zorg voor mijn moeder zo goed mogelijk te laten verlopen. Bij elke vraag laat ik zien hoe wij hebben geprobeerd een antwoord te vinden en wat daarbij in de weg zat. Hoofdstuk zeven behandelt de laatste - bepaald niet simpele - vraag die wij onszelf en de arts stellen: wanneer mag mijn moeder sterven?'

blog maandag 27 augustus 2012

Ideaal
Het was een vreselijk heet weekend. De gordijnen waren de hele dag dicht op de etage van mijn moeder, de stoppen sloegen regelmatig door en bijna iedereen, ikzelf incluis, was aardig chagrijnig. Weer thuis had ik het er met een vriendin over, die uit de gehandicaptenzorg komt en die altijd van die goede ideeën heeft. Wat zij zou doen als ze op de etage van mijn moeder werkte? Ze zou de woonkamer omtoveren in een zeestrand, een dvd met zee op de tv, geluiden van meeuwen op de muziekinstallatie. Verder zou ze voeten- en handenbadjes met water neerzetten, wellicht met wat waterpistolen. Je mag toch ook een beetje pret hebben als je dementie hebt?!

Haar fantasie werkte aanstekelijk. Wat zouden we nog  meer kunnen doen? Badlakens op de grond, strandballen en natuurlijk ijsjes. Iedereen, voor zover mogelijk, in zwempak met zonnenhoed op. Een knappe badmeester met een fluitje die enorme glazen koude limonade met een rietje rondbrengt. Een kinderbadje met water en daarin wat poppen uit de snoezelruimte, voor het geval er geen achterkleinkinderen op bezoek komen. Mijn moeders bed zou ik er natuurlijk ook bij zetten en omtoveren in een strandstoel met kleurige lappen. Ik zou haar een zonnehoed op zetten en haar gezicht en armen inwrijven met een beetje zonnenbrand, voor de geur. Al fantaserend was het sportuurtje dat wij altijd gezamenlijk doorbrengen, alweer bijna om. Jammer toch dat er niet zulke mensen als zij op de etage van mijn moeder werken. Als zo’n plan was geopperd, of als de sfeer zo zou zijn dat ik het zelf had kunnen voorstellen, dan had ik graag een handje geholpen.

Er was dit weekend één mevrouw bij mijn moeders etagegenoten die het zeker leuk had gevonden. Ze is altijd zeer bozig, maar deze keer niet. Ze wenkte met haar vinger naar mij. Ik moest naar haar toekomen. 'Weet je wat ik ga doen vandaag?',  ze zei het op een beetje samenzweerderige toon, 'Trampoline springen!' Die hadden we er dan ook bijgezet, speciaal voor haar.

Reacties:

  1. Geweldig geschreven en zo herkenbaar. Fantasie en vrolijkheid en flexibiliteit om out of the box te denken ontbreekt helaas zo vaak. Ook bij mijn vader op de afdeling. En ik ben gestopt met ideeen aandragen, ik ben moe van het herhalen en vragen en organiseer e.e.a. zelf voor papa. Maar bovenal vind ik het vervelend dat de verzorgers me als een lastpost zien die weer wat komt vragen….. Ik haal hem (dat kan nu nog) vaak op en neem hem mee, weg van de somberheid, weg van het toneel (ze proberen wel aardig te doen). Zie mijn blog op facebook Dagboek mijn vader heeft Alzheimer.

Eén antwoord op “Een beetje pret hebben”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *